Ինչ է պատմում զինանշանը

Ոսկե խաչը

Ստեփան Տեր-Ստեփանյանը՝ Բժնկերտի եկեղեցու քահանան, ով 1895-ին գլխավորեց գյուղի ինքնապաշտպանությունը և ընկավ զենքը ձեռքին։ Ծայրերը ճյուղավորվում են, ինչպես հայկական խաչերինը՝ հավատը, որ ծաղկեց սերունդների մեջ։

ԷՋ 5–9

Կամարաձև վահանը

Հայոց եկեղեցու դռան կամարը։ Տոհմի քահանայական արմատը և Վարդանուշի ուխտը, երբ ծնկաչոք անցավ Նորքի Սուրբ Աստվածածնի բակը՝ որդու փրկության համար։

ԷՋ 27–29

Երեք ալիքները

Շամիրամ գետը, որ հոսում էր Բժնկերտի կողքով։ Աղբակ, Վասպուրական՝ այն հողը, որտեղից սկսվում է պատմությունը։ Կամարի վերևի գրությունը նույն տեղերի անուններն են։

ԷՋ 4–5

Երկու նուռը

Այն երկու խոշոր, ճաքած նուռը, որ Միքայելը երկու ամիս պահեց Վլադիվոստոկ գնացող գնացքում, որպեսզի Ռիգայում տա որդուն։ Նռան հատիկները՝ ճյուղավորվող տոհմը։

ԷՋ 25–26

Ցորենի հասկերը

Օհան Տեր-Ստեփանյանի հացթուխի արհեստը, որ սովորեց Էջմիածնում։ Նրա փուռը պահեց ընտանիքը Դոնի Ռոստովում՝ պատերազմի ու հեղափոխության տարիներին։

ԷՋ 10–12

Ժապավենը՝ «Տեր»-ով

1937-ին ազգանունից անհետացավ «Տեր» բառը։ Զինանշանը վերադարձնում է այն, ինչպես խնդրում է գրքի վերջին հորդորը։ Ներքևում՝ 1855, Օհանի ծննդյան տարին, առաջին հաստատ թվականը։

ԷՋ 6, 12, 87

Ճյուղերի տարբերանշանները

Որդիների ճյուղերը կրում են նույն զինանշանը՝ վերևում ծննդյան կարգի նշանով (գոտի, մահիկ, աստղ) և ներքևում իրենց պատմության խորհրդանիշով։ Տեսնել ճյուղերը →

Գույները

Ամեթիստը՝ դարերով աճող բյուրեղը, այն, ինչ պահպանվում է։ Ոսկին՝ չխամրող մետաղը, այն, ինչ շարունակում է ապրել։ Վերևի ոսկե կետը՝ լույսը, որ մնում է։